"Kolebka kołysze się nad przepaścią. Zdrowy rozsądek, głusząc szept natchnionych zabobonów, mówi nam, że życie jest tylko szczeliną słabego światła pomiędzy dwiema idealnie czarnymi wiecznościami."


    "Gdy minęły chłody wędrowaliśmy często w księżycowe wieczory po klasycznych pustkowiach Petersburga. Na rozległościach cudownego placu dźwięcznie wyłaniały się przed nami różne architektoniczne widma: zachowuję słownictwo, które mi się wówczas podobało. Spoglądaliśmy w górę, na gładki granit słupów wypolerowanych niegdyś przez niewolników, które teraz ponownie polerował księżyc i słupy te powoli, obracając się nad nami w wypolerowanej pustce nocy, płynęły w górę, aby podeprzeć tam tajemnicze wyokrąglenia soboru."