"Uczynimy co w naszej mocy, aby uniknąć fatalnego błędu doszukiwania się w powieściach "prawdziwego życia". Nie starajmy się godzić fikcji faktów z faktami fikcji. Don Kichot to baśń, podobnie jak Samotnia, podobnie jak Martwe dusze. Pani Bovary i Anna Karenina to baśnie nie mające sobie równych. Lecz bez tych baśni nasz świat nie byłby prawdziwy. Arcydzieło literackie to odrębny, oryginalny świat, który nie ma powodu pasować do świata czytelnika."


    "Nie oszukujmy się. Cervantes nie jest geodetą. Chwiejna scenografia Don Kichota to fikcja - i to fikcja raczej niezadowalająca. Odmalowana przez Cervantesa kraina groteskowych gospód, pełnych anachronicznych postaci jak z włoskich czytanek, i groteskowych pasm górskich, rojących się od nieszczęśliwie zakochanych poetek poprzebieranych za arkadyjskie pasterki, to obraz równie prawdziwy i typowy dla siedemnastowiecznej Hiszpanii, jak święty Mikołaj jest prawdziwy i typowy dla dwudziestowiecznego bieguna północnego. Cervantes najwyraźniej znał Hiszpanię równie słabo, jak Gogol środkową Rosję."

XVII-wieczny wiatrak w ujęciu Nabokova